جا نزن! خواهش می کنم! اولین قدمش سخته!

به طولانی بودن راه فکر نکن، به این فکر کن که

اگه این راه را به پایان برسانی به چه چیزهایی می رسی. به شادیی که لحظه اتمام کار به دست میاری فکر کن. اون وقت می بینی که سختی های راه دربرابر چیز هایی که با انجام این کار به دست میاری، چیزی نیست.خواهش می کنم! به خاطر خودت و توانایی هایی که خدا در وجودت به ودیعه گذاشته، بلند شو. فقط یک قدم برای آغاز کافی است. مطمئن باش هر چه بیشتر شروع کارت را به تعویق بیندازی، سخت تر به نظر میاد!

فقط کافیه تصمیم خودت را بگیری و با توکل به خدا شروع کنی.

خب خیلی خوبه! دیدی آن قدرها هم که فکر می کردی سخت نبود! حالا ده قدم دیگه بردار: یک، دو، سه، ... نه، ده!

تو که ده قدم اول را به این خوبی طی کردی، پس ادامه بده و ده قدم بعدی را هم  برو.

صبر کن ببینم! چرا داری درجا می زنی؟ اگه خسته شدی کمی استراحت کن و قوای خودت را دوباره بازگردان. به راهی که اومدی فکر کن و زحمت هایی که کشیدی. چیزی تا آخر راه نمونده. کاری نکن که فقط به خاطر چند قدم! از رسیدن به هدفت باز بمونی.

...

خوبه! تبریک می گم! تو موفق شدی!

سعی کن ناامیدی را از گنجینه لغات ذهنت پاک کنی؛ چون اون وقته که همیشه امید در دلت زنده می مونه. و امید یعنی خدا و خدا یعنی همه چیز! و وقتی همه چیز در اختیارت باشه، دیگه بهانه ای برای توقف نداری. و اون وقته که دست به هر چی بزنی طلا می شه چون خودت باور داری که می تونی و خواستن توانستن است!